سخنی کوتاه از مدیر

من در سالی که بادهای سپید می وزید ، در شهر راز ، کنار مشتی سفالینه پیش از تاریخ به دنیا آمدم ، مادرم مرا شهد شجاعت نوشانید و پدرم گاهواره مرا در دره کتیبه ها آویخت ... گویا پرنده ای بازمانده از قافله اساطیرم ، یا دلی که در حمله ی اسکندر سوخته است ، یا شاید انگشتر پیروزه ای هستم که در نبرد خندق سلمان را یاد نیاکان انداخت ، او پارسی بود... اما من در خاکبازی غربت ، در کوچه های طوفان خیز تنهایی ، با آشفتگی و سرگردانی ام بزرگ شدم ، اندک اندک خصائص باستانی ام گل میکند و یاد اسطوره های نجابت سرزمین بر سر شاخه های تاملم شکوفه میکند...آری من یادگار گذشتگان خویشم و تو را نمیدانم ولی من ، عهد کرده ام تا زنده ام از پای ننشینم.

مطالب پیشین